010 Św. Jan z Dukli.

Pocztówka przedstawia obraz z Kościoła OO. Bernardynów pw. św. Jana z Dukli. Zakupiłem ją podczas pielgrzymki do tego miejsca. Pomimo moich poszukiwań nie dowiedziałem się kto był autorem tego przedstawienia malarskiego. Dowiedziałem się tylko tego, że jest w typie ikonograficznym charakterystycznym dla przedstawień św. Jana z Dukli. Tytułowy święty zobrazowany jest w pozycji oranta z rozłożonymi i otwartymi rękoma. Klęczy on i modli się w ekstazie mistycznej przed Najświętszą Maryją Panną ukazaną w obłokach, trzymającą na kolanach małego Jezusa, który to wyciąga rączki ku świętemu. Towarzyszą im aniołki. Warto zwrócić uwagę na lilie leżącą przed świętym. Według symboliki chrześcijańskiej jest ona symbolem czystości i niewinności Maryi jak i tych cech opisywanego świętego.

W tym miejscu podam krótki biogram tego Patrona Polski pochodzący z małego słownika autorstwa Tadeusza Szafrańskiego pod tytułem „Historia Kościoła w Polsce”, a konkretniej ze strony 160.

JAN Z DUKLI, ŚW. (ok. 1414-1484). Franciszkanin, kaznodzieja, teolog, pustelnik. W 1434 r. wstąpił do franciszkanów i pełnił różne funkcje w zakonie. W 1463 r. przeszedł do bernardynów. Przez wiele lat był spowiednikiem i kaznodzieją we Lwowie. Nie wiadomo dokładnie, w jakim okresie przebywał w pustelni k. Dukli, istniejącej do dziś. Beatyfikowany w 1733 r., kanonizowany w Krośnie w 1997 r. Święto 8 lipca.