rysunek w ikonie

PRORYS. Termin rosyjskich malarzy ikon, oznaczający rysunek konturowy wizerunku na ikonie. Mógł być wykonany na papierze, a następnie naniesiony na płaszczyznę lewkasu (Proces malowania). Rysunek mógł być powielany. Najpierw na rysunek konturowy kładziono wilgotną kartkę, aby się na niej odbił. Następnie kartkę z odbitym rysunkiem kładziono na lewkasie. Rysunek odciskał się na nim dzięki szczelnemu przylgnięciu do niego kartki. Czynności te można było powtarzać, uzyskując kolejne odbitki. Dlatego prorysy nazywano niekiedy „wzornikami”, ponieważ posługiwano się nimi jak szablonami przy powtórnym malowaniu ikony na ten sam temat.
(Ikona, mały słownik, Smykowska Elżbieta)

Post scriptum
Pojęcie prorys stosowane w ikonopisarstwie, dotyczy nie tylko ikon prawosławnych.

Mówi się, iż ikona jest prawosławna. To wielkie uproszczenie – istnieją także ikony syryjskie, koptyjskie, etiopskie, ormiańskie… Do XIII wieku zachodnie malarstwo kościelne było zasadniczo ikoniczne.
(Blask ikon, Maciej Bielawski, s. 7)