042, 043 Św. Michał Archanioł

Na początku muszę wyjaśnić, że przedstawiane w tym miejscu dwa obrazki nie są pocztówkami, chociaż mają przybliżone do nich formaty. Ktoś może mi zarzuci to, że opisywany anioł nie jest zwierzęciem fantazyjnym, czy też mitycznym, którego nie można by umieścić w bestiariuszu. Odpowiem tak, że aniołowie według różnych tradycji (np. judeo-chrześcijańsko-muzułmańskiej) zostały stworzone przez Boga tak jak inne niższe w hierarchii od nich (według chrześcijan) byty; ludzi i zwierząt. Myślę, że w moim bestiariuszu pocztówkowym słusznie zamieszczam również anioły, które – czego również uczy wiara – zostały stworzone tak jak np. zwierzęta fantastyczne. W tym sensie bestiariusz pocztówkowy dotyczy, ogólnie rzecz ujmując, wszystkich bytów, tych realnych i tych z wierzeń.

Pierwszy obrazek jest reprodukcją obrazu namalowanego około 1636 roku, przez Guido Reni’ego (włoskiego malarza i grafika doby wczesnego baroku), a zatytułowanego Św. Archanioł Michał. Malowidło znajduje się w kościele Santa Maria della Concezione w Rzymie. Na obrazie widzimy jak św. Archanioł Michał zwycięża, deptanego i trzymanego na łańcuchu przez siebie, szatana-Lucyfera.

Drugi obrazek nawiązuje do pierwszego w sposobie przedstawiania tej sceny. Z tą różnicą, że św. Archanioł Michał w lewej dłoni nie trzyma łańcucha lecz wagę. Nawiązuje to do jego funkcji podczas sądu ostatecznego, kiedy to będzie ważył dusze ludzi. Na obrazku zmieniono też tło w porównaniu z malowidłem autorstwa Guido Reni’ego.

Tytułowy Michał w chrześcijaństwie (hebr. mīkā`ēl – „kto jest takim, jak Bóg?”, łac. Quis ut deus) jest jednym z siedmiu archaniołów, jednym z najwyższych książąt nieba (Dn 10, 13 i n.). Jest on zwycięzcą szatana, smoka (Apokalipsa św. Jana 12,7 i n.) i już wczesnochrześcijańska teologia uważała go za strażnika raju oraz za anioła ważącego dusze podczas sądu ostatecznego.