044 Anioł Stróż

Ten obrazek religijny wielkości pocztówki przedstawia wędrującą dwójkę dzieci nad którymi to czuwa Anioł Stróż. Nie wiem kto namalował tą scenę, lecz przypuszczam że pochodzi on z XIX wieku, choć mogę się mylić.

Heinrich Krauss w swojej książce zatytułowanej Mały leksykon aniołów na stronach 49 – 51, w haśle dotyczącym Anioła Stróża podaje.

Mimo że obecnie nie mówi się raczej o działaniu aniołów, czy to we wszechświecie, czy w historii ludzkości, wiara w ich wsparcie w obszarze życia osobistego okazała się odporna na działanie czasu. Przenika ona wszystkie wyznania i nie jest obca wielu ludziom odległym od Kościoła. Dlatego też chętnie opowiadamy o Aniele Stróżu, jeśli nie mamy innego logicznego wytłumaczenia, dlaczego ktoś wyszedł bez najmniejszego uszczerbku z wypadku, sytuacji krytycznej lub choroby zagrażającej życiu, lub gdy ktoś nagle rozpoznaje właściwą drogę przy podejmowaniu rozstrzygającej o dalszym życiu decyzji. Przy takich „przygodach” z Aniołem Stróżem na czoło wysuwa się uszczęśliwiająca pewność, że byt ludzki jest darem, a wiedza, że zdarzenie można wytłumaczyć naturalnymi środkami sprawczymi, jest tak samo bez znaczenia, jak wiedza o tym, że bezustannie zdarza się wiele wypadków, przy których żaden anioł nie ingeruje. Punktem wyjścia dla rozwoju wyobrażenia o ochronnej interwencji anioła były fragmenty Starego Testamentu o Hagar i Eliaszu, a także o Rafaelu i Tobiaszu oraz o cudownych ocaleniach w księdze Daniela. We wszystkich tych wypadkach pomoc anioła jest skuteczna tylko w konkretnych sytuacjach. Wyobrażenie, że każdemu człowiekowi przydzielony jest na stałe jeden konkretny anioł, rozwinęło się stosunkowo późno. W pozabiblijnym piśmiennictwie żydowskim ostatnich stuleci okresu przedchrześcijańskiego zakłada się, że każdemu przydzielone są dwa anioły, jeden dobry, drugi zły, które odpowiedzialne są za dobre i złe podszepty. Albo też twierdzi się, że każdy człowiek ma po swojej stronie niewidzialnego, duchowego sobowtóra. Te i podobne teorie podtrzymywane były w tradycji przez chrześcijańskich pisarzy pierwszych stuleci po Chrystusie do momentu, aż ostatecznie ugruntowało się w średniowieczu wyobrażenie o aniele, który jest przydawany każdemu człowiekowi, aby ochraniał go w sytuacjach krytycznych oraz inspirował do dobrych uczynków. Chętnie wskazuje się na Psalm 91,11-12, który Jezus cytował w czasie swojego kuszenia przez Szatana: „Aniołom swoim dał rozkaz o tobie, aby cię strzegli na wszystkich twych drogach. Na rękach będą cię nosili, abyś nie uraził swej stopy o kamień” (por. Mt 4,6). W odniesieniu do rangi Anioła Stróża wśród anielskich chórów przyjmuje się przeważnie, że rekrutowany jest on z dziewiątego chóru „zwykłych” aniołów. Niektórzy teolodzy natomiast sądzą, że Anioły Stróże tworzą własny, dziesiąty stopień w hierarchii. W Kościele katolickim intensyfikacja kultu Anioła Stróża nastąpiła w okresie kontrreformacji, to znaczy w XVII w. W wielu kazaniach i w niezliczonych podręcznikach wskazywano na Anioła Stróża jako przewodnika dusz, który przywodzi do dobrych uczynków, a grzeszników sprowadza na właściwą drogę. Aniołowi Stróżowi poświęcone jest szczególne święto, które wywodzi się ze średniowiecznej Hiszpanii. W 1670 r. cały Kościół uznał dzień 2 października za dzień Anioła Stróża.

Modlitwa:

Wieczorem, kiedy idę spać,
stoi przy mnie czternaście aniołów:
Dwa po mojej prawej stronie, dwa po lewej,
dwa przy głowie, dwa przy stopach,
dwa, które mnie przykrywają, dwa, które mnie budzą,
dwa, które wskazują mi drogę do niebiańskiego raju.