Etyka chrześcijańska o zwierzętach - Michael Klöcker, Monika Tworuschka, Udo Tworuschka

Tytuł: Etyka chrześcijańska o zwierzętach
Autor: Michael Klöcker, Monika Tworuschka, Udo Tworuschka,
Źródło: Klöcker Michael, Tworuschka Monika, Tworuschka Udo, Etyka wielkich religii, mały słownik, VERBINUM Wydawnictwo Księży Werbistów, Górna Grupa 2023, s. 156-157.
Tłumaczenie: z języka niemieckiego – Marek M. Dziekan, Marek Mejor, Paweł Pachciarek

Chrześcijaństwo: W tradycyjnej etyce chrześcijańskiej obowiązuje zasada: zwierzęta zostały stworzone przez Boga; zarazem zostały podporządkowane człowiekowi. Mimo rzymskiej tradycji prawa (zwierzęta nie są osobami, lecz absolutnie dyspozycyjnymi rzeczami), na chrześcijańskim Zachodzie rozwinęła się etyka ochrony zwierząt, ale ze względu na człowieka i jego humanitarność: okrutne traktowanie zwierząt prowadzi do zdziczenia człowieka, natomiast troskliwe obchodzenie się nimi przysposabia go do miłości bliźniego.

Dopiero w nowszych czasach wystąpiło wielu etyków chrześcijańskich, którzy w ramach „etyki ekologicznej", traktującej całe stworzenie jako uświęcone przez Boga, podkreślają samoistne prawa i samoistną wartość zwierząt. Powołują się przy tym często na braterskie więzi świętego Franciszka z Asyżu (1181/82–1226) z całą przyrodą i z całym stworzeniem. Wielkim uznaniem cieszy się obecnie liberalny teolog protestancki Albert Schweitzer (1875–1965), który jest autorem zasady: „Jestem życiem, które chce żyć, pośród życia, które chce żyć". Aprobatę zyskuje stanowisko Fritza Blankego, protestanckiego teologa z Zurychu, który w 1959 r. ukuł termin „współstworzoność” w celu usytuowania miłości bliźniego w szerszym kontekście wszystkich stworzeń. Nowa orientacja etyki chrześcijańskiej posuwa się dzisiaj nawet tak daleko, że stara się religijnie umotywować wegetarianizm. Gwałtownie krytykuje się m.in. masową hodowlę zwierząt, nadmierne i niepotrzebne badania przeprowadzane na zwierzętach, dalsze tępienie zagrożonych gatunków i niewłaściwe traktowanie zwierząt domowych.

Teologowie i teolożki w 1988 r. w Glauberger Schuldbekenntnis („Glauberskim wyznaniu winy”) wyrazili ubolewanie z powodu milczenia Kościołów w obliczu cierpienia zwierząt. Coraz częstsze zaś stają się nabożeństwa z udziałem zwierząt, w których celebruje się pojednanie i wspólnotę ze zwierzętami.