Łuk i broń drzewcowa jako oręż kombinowany.

Łuk i broń drzewcowa jako oręż kombinowany:

1. Fragment obrazu zatytułowanego „Indianie Assinibo”, namalowanego około 1843 roku w U.S.A przez Karl'a Bodmer’a. Owe malowidło przedstawia oprócz wojowników, dzierżoną przez jednego z nich ceremonialną broń kombinowaną, połączenie długiego łuku z lancą.
2. Rzadki okaz japońskiego grotu fukuro yumiyari (z jap. łuk-włócznia). Ten trójgraniasty grot typu sei sankaku był przeznaczony do mocowania na łuku, a jego tuleja była wyprofilowana w ten sposób, żeby można było na nią założyć cięciwę. Gdy łuk pękał lub przeciwnik znajdował się zbyt blisko, wojownik mógł go obrzucić strzałami, albo zaatakować prowizoryczną włócznią zrobioną z łuku.
3. Sithak, czyli hinduski łuk z ostrzami na końcach. Stanowi połączenie broni białej i miotającej.

Bibliografia:

• Taylor Colin F., Native American Weapons, University of Oklahoma Press, UK 2001,
• Trubnikow Borys, Wielki leksykon broni i uzbrojenia, Wydawnictwo Kurpisz, Poznań 2000,
• Winkler Wiesław, Japońska broń drzewcowa, przewodnik, Diamond Books, Bydgoszcz 2005.